14 Şubat 2015

Bugün Özgecan'ın Cenazesi ile Birlikte İnsanlık Cenazesi de Kaldırıldı

Şimdi sadece yazıyorum, ne desem ne yazsam boş, bomboş, Şu anda  bir ailenin evi alev alev yanıyor. Kalpleri, canları yanıyor ve bu yangın kolay kolay sönmeyecek bir yangın. Bir anne, bir baba bundan sonra yaşayacak mı? yaşayabilecek mi? Bence sadece nefes alacaklar ama yaşamayacaklar.

Hem kız hem erkek çocuğuna sahip bir anne olarak sadece şunu söyleyebilirim ki, bu acıya dayanmak imkansız. Allah kimseye bu acıyı göstermesin. Çok üzgünüm ama çok.
23 yaşında olan kızım gece de dışarı çıktığında, onu rahatsız etmeyeyim, şimdi arkadaşlarının yanında, aramayayım derim ama o mutlaka beni arar, haberdar eder. Şimdi artık son zamanlarda yaşanan bu tür olaylardan sonra, biz kızlarımıza ne tembih edeceğiz, ne söyleyeceğiz.
Biz gençliğimizde sokaklarda rahatça dolaşır, gece yarıları evlerimize rahatça dönerdik. Korkmadan otobüse, minübüse, taksiye binerdik. Hatta mini eteklerle büyüdük. Daha cesur, daha özgürdük biz sanki.
Oysa şimdi, sokağa dahi çıkamayacak hale geldik. Kadına şiddet, kadın cinayetleri, kadın hakları, ne giyeceği, nasıl davranması gerektiği, kürtajı, sezeryan olup olamayacağı ve daha birçok konu siyasete alet edilir oldu. Bu nasıl bir anlayış, anlaşılır gibi değil.
İşte bütün bunlar tartışılırken, bakın bu ülkede neler yaşanıyor ve azalacağına artarak yaşanıyor. Bu güzel evlada bunu yapanlar maalesef çocuk sahibi oluyor ve onları eğitiyor, büyütüyor. Peki soruyorum şimdi, bu insanların yetiştirdikleri çocuklar nasıl yetişiyor ve neler yaşayarak büyüyor. Büyüdüklerinde karşımıza nasıl bireyler olarak çıkacaklar?
Türlü sebeplerden dolayı bu ve buna benzer suç işleyenler gereken cezaları almayıp, bir de üzerine indirimler alıyor. Devletlerin görevlerinden biri toplumların güvenliği değil mi? Sen devlet olarak gerekenleri yapmaz, huzuru sağlamak yerine halka savaş açarsan,  bunun sonu nereye varır... Soruyorum?

Üzgünüm, çok üzgünüm. Bugün bir evladımız çok ama çok acı bir sonla aramızdan zorla alındı.
Ben de anneyim, kadınım, bir kız çocuğum var ve ben bugün ölsem kızımı kimlerin eline bırakacağımı düşünerek gözüm arkada gideceğim. Umuyorum ki bu son olsun, başka canlar yanmasın.
Ben şimdi Özgecan'ın annesiyim, çünkü acısını derinden hissediyorum.  
Özgecan nur içinde uyu...
UYAN TÜRKİYE
 Sizlere, sevgili Hürrem Sönmez'in bu önemli yazısı ile baş başa bırakıyorum.
http://www.diken.com.tr/biz-size-hic-guvenmedik-aslinda-bu-ulkede-dogdugumuza-hic-sevinemedik/